Column: Schouderophaalcultuur

Wie boekjes van de gebroeders Grimm naast het bed bewaart, gelooft dat de wedstrijdleiding er zondagmiddag álles aan heeft gedaan om de Belgische Grand Prix een volwaardig uiterlijk te geven. Ieder ander weet dat politieke kletspraat andermaal heeft gezegevierd.

Miljoenen televisiekijkers en tienduizenden vernikkelende toeschouwers werden getrakteerd op een ouderwetse klucht, eentje waarin het stilzetten van de raceklok als kers op een vullingloze taart gold. Laat u zich niet foppen – het punt zonder terugkeer was reeds kort na drieën ’s middags bereikt.

In vorm van ellenlang uitstel en wat machtsmisbruik werd ons een broodje aap voorgeschoteld. Dankzij deze trucage zit men gebeiteld voor wat betreft de financiële aansprakelijkheid. De officiële verklaring vermeldt een force majeure als oorzaak van de raceklokstop. U weet beter. Toch?

Kamervragen

Mijn bovenkamer relateerde dit onzinverhaal aan het boze meningenbeslag rondom de bochtencombinatie Eau Rouge en Raidillon, welke afgelopen weekend flink werd opgeklopt. Voorafgaande aan het foutief uitgevoerde waterballet werd ik namelijk platgegooid met de idee dat de kenmerkende passage niet meer aan de veiligheidsstandaard voldoet. Niet geheel onterecht, al schiet de uitleg mij in het verkeerde keelgat.

Eau Rouge en Raidillon liggen al decennialang in al hun glorie te wachten op de volgende racewagen die, al dan niet volgas, door hun symbiose raast. Een zeer uitdagende links-rechts-links-beweging wordt bemoeilijkt door het hoogteverschil en de blinde uitkomst. Als een clubracer het lastig heeft in deze bochtencombinatie, levert dat geen Kamervragen op. Van professionele coureurs mogen we verwachten dat ze hun bolides in negenhonderdnegenennegentig van de duizend gevallen uit de muur houden.

In de non-discussie over veiligheid worden recente ongevallen als bewijsstukken opgevoerd. Dat slaat als een tang op een varken, want zij bewijzen niets. Huberts fatale ongeluk werd ingeleid door Alesi’s leeglopende rechterachterband. Toen het vrijdag pardoes begon te regenen, gleden de op slicks rijdende W Series-dames gezamenlijk stuurloos richting bandenstapels. Lando Norris vloog er zaterdag in een vlaag van overmoed af. Ziet u hoe eenvoudig deze woeste tornado afzwakt tot storm in een glas water?

Wondermuur

De angel zit ‘m niet in de combinatie – als dat zo was, dan was-ie allang veranderd. De angel zit ‘m in die luchtkussens die bij zowel Eau Rouge als Raidillon als afrastering dienen. Op het verjaardagspartijtje van mijn zevenjarige overbuurjongetje zijn die welkom, op een racecircuit bij een loeisnelle bochtencombinatie allerminst. Gecrashte wagens stuiteren op deze manier als in een spelletje pinball terug de baan op.

Een belletje naar Indianapolis volstaat voor het vinden van de oplossing. We plaatsen een SAFER barrier, de energieabsorberende wondermuur die in Amerika reeds tientallen levens heeft gered. De uitloopstrook wordt ingekort, niet verruimd. Wie de F3-races heeft gezien, begrijpt dit. Als je coureurs ruimte geeft om naast de baan te geraken, zullen ze daarvan gebruik maken en wordt er enkel meer risico genomen.  

Terwijl we ons een weekend lang druk maakten om niets, lijkt de weerzinwekkende stunt van FIA en FOM nú al in de achterkamers van het collectief geheugen te verdwijnen. De weersverwachting was er al dagen, zo niet weken. Waarom werd er niet een paar uur eerder geracet? F3 en Porsche Supercup konden immers hun wedstrijden op zondagochtend afwerken. Het tv-rechtenargument gaat niet op – zenders zonden in de huidige situatie immers ook tot ver na zevenen ’s avonds uit.

Labbekakken

Wij maken ons tegenwoordig veelal zorgen over futiliteiten, terwijl we hoofdzaken oogluikend toestaan. Deze houding komt voort uit de heersende schouderophaalcultuur, welke mij totaal niet zint. Steeds minder mensen geloven in hun eigen mening, laat staan de kracht van het uitspreken daarvan. Zodoende labbekakken ze maar wat achter de gewenste mening aan.

Of in autosporttermen: smerige streken tijdens waterballet op Spa verpesten iedere kans op een volwaardige race – ach, dat kan gebeuren. Een paar freak accidents in dezelfde bochtencombinatie – everybody loses their minds, pseudoactivisten menen dat er vandáág nog iets moet veranderen.

Spa trakteert ons al jaren op een onvergetelijk weekendje weg en de organisatie heeft in de afgelopen weken blaren op de tong gepraat om een driejarige verlening uit het vuur te slepen. Als deze poppenkast financiële gevolgen heeft, draait Spa er voor op – en dat maakt hun toch al wankele positie er niet beter op. Daarnaast zal je favoriete coureur in de eindstand maar die paar puntjes tekort komen.

De tijd om te goed te onderzoeken wat daadwerkelijk prioriteit heeft, is aangebroken. Laat de autosportwereld het voorbeeld zijn voor de rest van de maatschappij.

René Oudman