Stefan Bellof, een vroeg gestorven natuurtalent

Goed dat jullie hier aandacht aan besteden. Bellof had het in zich om een groot kampioen te worden. Ik herinner me met name die ene F1-race op Monaco waar hij geweldige dingen liet zien.

30 jaar geleden alweer. Waar blijft die tijd. Life is precious..

Ickx heeft in zijn loopbaan na het ongeluk dikwijls met lof over Stefan nog gesproken in interviews want mentaal heeft ie er lang moeite mee gehad, begrijpelijk ook wel. Het blijft een raadsel waarom Stefan net in Eau Rouge de rechter achterband van Ickx aan tikt daar er geen plaats was om voorbij te gaan. RIP Stefan

Ruim een kwart eeuw geleden kwam het grootste racetalent van die dagen door een cynische crash om het leven. Stefan Bellof. De Duitse coureur gold als wonderboy, zeker na zijn podiumplaats bij de GP van Monaco (’84) die hij behaalde in een gammele Tyrrell. Sinds die dag prijkte hij bovenaan verlanglijstjes van Ferrari en McLaren.
In de Sportscar-series traden de twee spelers waar het in dit stukje om gaat, Bellof en de Belg Ickx, zo’n beetje wekelijks tegen elkaar aan. In identieke auto’s: Porsches 962. IJzingwekkend snel, maar nog altijd uitgerust met een chassis van aluminium in plaats van het dan al frequent toegepaste – veel veiliger – carbon. Identieke auto’s, zeker, maar de prestaties van de coureurs waren dat niet. Bellof was stukken sneller dan de in België verafgode Ickx.
Het was 1 september 1985, de zoveelste krachtmeting stond op de rol, bij de ‘1000km van Spa’ in de Ardennen. Bellof werd na de start opgehouden maar kwam daarna prompt opzetten. Ickx heeft hem in zijn spiegel snel dichterbij zien komen. Niets nieuws, de 13 jaar jongere Duitser was de heersende wereldkampioen bij de sportwagens, die – kenmerk van de ware ace – eenmaal aan de staart van een concurrent, nooit wachtte. Routinier Ickx wist dit als geen ander, Bellof had hem de afgelopen seizoenen telkens geweldig klop gegeven. Maar in plaats van ruimte te maken op een van de geëigende plekken die elk circuit heeft, trok Ickx de complete trukendoos open om Bellof achter zich te houden. Rondenlang maakte de Belg zich breed, het zag er zielig uit. Dan loopt de irritatie bij de gedupeerde snel op, logisch.
Links en rechts stak hij de neus van zijn auto naast die van zijn kwelgeest. ‘Zie je me dan nú?’ seinde hij daarmee ten overvloede. Langs de baan was het doodstil geworden, want men zag dat dit duel wel in een crash móest eindigen. Het ging gaandeweg om méér dan de leiding in de wedstrijd, het ging om reputaties. Dan – en in de aanloop lag het ‘basta!’ op een of andere manier besloten – maakte de Duitser zich op voor de definitieve passeerslag. Hij had de haarspeld van ‘La Source’ feilloos ‘buiten-binnen-buiten’ genomen, pakte daarop fracties van Ickx’ slipstream mee om zijn auto dan plankgas naast de liftende (= van het gas áf) Belg te zetten vóór ‘Eau Rouge’. Dit nu is een van de gruwelijkste bochten van alle mondiale circuits; slechts een enkele begaafde met een heel groot hart gaat hier vol doorheen.
Maar Ickx deed niet wat hij moest doen: ruimte geven. In plaats daarvan hoekte hij Bellof zonder pardon de reling in… bij zo’n 265 km/h, was de schatting. En toen de Belg zelf zo’n 40 meter voorbij de bocht onder een flauwe hoek relatief kalm achterwaarts de baan af schoof, was Bellof al dood. De complete voorkant van zijn auto was verdwenen.
Ickx mankeerde helemaal niets. Wat hem had bewogen de nummer 1, die al naast hem zat, mordicus af te snijden, is tot op vandaag een raadsel. Combinatie van hoogmoed – zekere arrogantie kleefde Ickx altijd al aan de kont – en de vrees voor eigen publiek af te gaan? Hoe dan ook, een verklaring uit zijn eigen mond kwam er niet, hij heeft de lippen altijd stijf op elkaar gehouden. Frustrerend. En net zo onbevredigend was het dat wedstrijdleiding noch justitie moeite heeft gedaan Ickx te horen over dit optreden met fatale afloop. En zij die nu het zinnetje ‘hoort nu eenmaal bij de racerij’ ophoesten, wil ik er op attenderen dat – en let nu extra op – Ickx, een van de meest doorgewinterde coureurs, direct na de crash per heli werd afgevoerd. “In shock”, zei de speaker. Over het hoe en waarom van het na een crash in shock raken van een diehard ervaringsdeskundige kan het nodige belangwekkends gezegd worden, niet?
De Belg moet in een flits ‘gezien’ hebben wat er kon gebeuren, kan niet anders. Zou het vuiltje in zijn oog er één van vuil spel geweest zijn? Tsja, hij had er in ieder geval nooit zó mee weg mogen komen.