Vandaag de dag: De verjaardag van de man die het debuut van Jos Verstappen mogelijk maakte

We kennen hem als protegé van de Keke Rosberg en hij is de man die onbedoeld het debuut van Jos Verstappen in de Formule 1 mogelijk maakte in 1994. JJ Lehto was ook testcoureur bij Ferrari en haalde in een Scuderia Italia Dallara BMS-191 het podium tijdens de regenrace op Imola in 1991.

Jyrki Juhani Järvilehto (JJ Lehto) reed tijdens zijn jeugd in de karts en maakte op 15-jarige leeftijd de overstap naar de Formule Ford. Hij domineerde de Scandinavische klasse en kwam daarna in Engeland terecht. Daar won hij het Britse Formule Ford 2000-kampioenschap. Dat Lehto een groot talent was, bleek uit zijn titel in het Britse Formule 3-kampioenschap in 1988. De Fin had dat jaar tegenstand van Gary Brabham, Damon Hill, Eddie Irvine en de later overleden Paul Warwick. Voor Pacific Racing reed hij in 1989 het Formule 3000-kampioenschap. Hier had hij weinig succes.

Ondanks een teleurstellend jaar in de Formule 3000 maakte Lehto zijn debuut in de Formule 1. In het team van de onlangs overleden Jean-Pierre van Rossum, Onyx Grand Prix, reed hij de laatste vier Grand Prix van het seizoen. Tweemaal wist Lehto zich te kwalificeren, tweemaal bleek de pre-kwalificatie het eindstation. In 1990 kwam hij opnieuw uit voor Onyx en daarnaast had hij een contract als testrijder bij Ferrari. Het was daarom ook logisch dat Ferrari hem in 1991 bij BMS-Dallara stalde. Hier haalde hij in zestien wedstrijden slechts vijf keer de finish.

In 1992 had Lehto, ondanks dat hij geen punten scoorde, een topseizoen. In een zeer matige auto steeg de Fin boven zichzelf uit. Met de huidige puntentelling zou hij in zestien races 23 punten bij elkaar hebben gereden. Dat klinkt hedendaags niet schokkend, maar dat zou het in die tijd wel zijn geweest, zeker omdat er in 1992 meer auto's op de grid stonden.

In 1993 kreeg hij de kans bij Sauber. Lehto testte de C12 in de aanloop naar het seizoen, samen met Karl Wendlinger. De resultaten waren verbluffend, want Sauber kon zich vanaf het begin al profileren als een subtopper. Dat bleek ook tijdens de eerste races van het seizoen 1993. Sauber was met haar auto's steevast in de top 10 te vinden en Lehto scoorde in de eerste vier Grands Prix vijf punten. Daarna sloeg het noodlot toe. Er kwamen intern wat problemen en Lehto viel regelmatig uit.

Desondanks nam Benetton hem aan als tweede coureur. In een play off met Luca Badoer en Michele Alboreto bleek Lehto de beste te zijn. Zijn debuut voor Benetton maakte de Fin pas tijdens de dramatische Grand Prix van San Marino in 1994. Lehto was tijdens een test op Silverstone zwaar gecrasht. Jos Verstappen kon hierdoor zijn debuut maken in Brazilië. Daarna werd een triest huwelijk tussen Lehto en Benetton. De Fin reed slechts zes races en werd na de Portugese Grand Prix bedankt voor zijn diensten bij Benetton. Hij reed hierna nog twee races in de Sauber-Mercedes, maar deze waren niet overtuigend.

Lehto bleef wel actief in de autosport. Zo won hij in 1995 de 24 uur van Le Mans in een McLaren F1 GTR, reed hij DTM en kwam hij in 1998 voor Carl Hogan uit in de CART Series. Hier had Lehto weinig succes en een vijfde plaats op Surfers Paradise was zijn beste resultaat.

Zijn meest succesvolle periode had hij vanaf 1999. De Fin won als fabrieksrijder van BMW en Audi vele wedstrijden in de American Le Mans Series. Lehto werd won de 12 uur van Sebring en behaalde nog twintig andere overwinningen. Eind 2005, het seizoen waarin hij voor de tweede keer Le Mans won, stopte de Fin als fulltime coureur.

Het werd stil rond Lehto, totdat hij in opspraak kwam wegens ernstig alcoholmisbruik en een dodelijk ongeval met een boot, waarbij één persoon het leven liet. Ernstig alcoholmisbruik werd in een later stadium aangegeven als de oorzaak van het ongeluk. Op 14 december 2011 achtte de rechtbank hem schuldig. 'Dood door schuld en ernstige nalatigheid' achtte men bewezen en Lehto werd veroordeeld voor twee jaar en vier maanden celstraf. In het hoger beroep, wat op 12 november 2012 diende, werd hij vrijgesproken. Volgens het hof kon niet bewezen worden dat hij tijdens het noodlottige ongeval de boot bestuurd had.