Uit de oude doos: Klassieke crashes in de Formule 1 jaren 70

Tja misschien waren ze vroeger wel niet zo intelligent :P
Was allemaal ruim voor mijn geboorte :)

Toch waren die paaltjes met gaas beter dan een vangrail met die fragiele wagens. Men probeerde van alles om het beter te maken. Daarvoor was er niks of een muur.

@Starscreamer, net als het feit dat het publiek zo dicht bij de baan stond, terwijl er al genoeg ongelukken waren geweest dat een auto in het publiek kwam. Je zou denken, daar leert men van.

@winterpoeskonijn Dat vlak naast de baan staan dat doen ze nog steeds gewoon tijdens rally's.
Zelfs in de buitenbocht... dus.
Verder dacht men in die tijd gewoon helemaal niet aan dat dit sport was. Dit waren wedstrijden die werden gereden op eigen risico.
Als je crashte mocht je gewoon blij zijn als iemand de moeite nam om je te redden.

Toch even reageren op sommige reacties. Het waren niet alleen de auto's die de veiligheid op de proef stelden. De circuits deden dat evenzeer. Neem ook het feit mee dat in die tijd de lokale autosportbonden samen met de circuitsbeheerders, in tegenstelling tot nu, de organisatie in handen hadden. Goedwillende vrijwilligers, zonder enige training vaak, waren baanpost en circuithulpjes tegelijkertijd. Geen brandwerende kleding en geschikte blusmiddelen. De techniek zoals deze nu beschikbaar is, van gespecialiseerd materiaal voor brandbestrijding tot de aanwezigheid van een mobiel medisch centrum op het circuit, kon men slechts van dromen. Het moest eenvoudigweg nog worden uitgevonden. Er was niets, en als er al wat was waren de kosten zo hoog dat het buiten bereik bleef. De toegangsprijzen van b.v. Zandvoort met een treinticket van Fl 14,- a Fl 15,- Nederlandse florijnen, omgerekend € 6,35 a € 6,81 naar de huidige euro, leverde natuurlijk ook te weinig op grote verbeteringen toe te passen zoals later mogelijk werd. Mensen hadden ook veel minder te besteden. Men mag dan tegenwoordig Bernie Ecclestone verguizen, of Jacky Stewart meewarig aanstaren als deze weer over veiligheid begint, het zijn wel de mensen die de ontwikkelingen in gang hebben gebracht die de sport hebben gemaakt tot wat het nu is. En ja, ook zij hebben missers gemaakt. Het voorbeeld van de vanghekken met de paaltjes werd al gegeven, maar voor dat moment voldeden zoals brabham-BT 50 al terecht opmerkte, en de overlevingskansen werden vergroot. In die dagen rekende men op twee doden per seizoen. 'Slechts' een keer is iemand slachtoffer geworden van zo'n paaltje, Marc Donohou in 1975 tijdens het Grand Prix weekend in Oostenrijk, maar Patrick Depallier zou zijn crash in de Ostrcurve tijdens een testrit op Hockenheim waarschijnlijk overleeft hebben als de vanghekken er hadden gestaan en niet opgerold achter de vangrail hadden gelegen. Ontwikkeling kent een lange weg waar veel tijd overheen gaat. Met de kennis van nu is het makkelijk oordelen en is alles vanzelfsprekend.

In het begin in het filmpje op Spa bij La Source stonden gewoon nog vrolijk mensen op het asfalt te kijken, onverstelbaar nu.

Omdat daar in 1993 door de Formule 1 gereden werd.
Staat in de boeken als de Grand Prix van Europa.
Ayrton Senna werd de winnaar.
De plannen waren om in 2010 er weer te rijden, maar dit ging niet door, aangezien het circuit miljarden schuld heeft door verbouwingen.
Daarna heeft Uncle Bernie een nieuw zeventienjarig contract afgesloten met de directie van het circuit van Silverstone, wat een terugkeer naar Donington uitsloot.

Bedoelde meer wat het met dit artikel te maken heeft.

Ik herinner me vooral bewust het ongeluk van Ronnie Peterson, en het feit dat ik me fysiek misselijk voelde toen de volgende ochtend bekend werd dat 'ie alsnog was overleden.
Daarna jaren wel gekeken, maar altijd met een voorbehoud in het achterhoofd me niet teveel te laten meeslepen.
Zo gingen die dingen.

Het was anders toen. 1, omdat het niet anders was, en het was intenser. Ik weet niet precies hoe je het moet omschrijven maar op circuits hing daardoor een soort onheilspellende sfeer ook. Echter voor mij is dat mijn beleving als kind en jonge tiener. Later was dat toch anders.

De crashes en t gevaar was voor velen juìst de aantrekkingskracht in die tijd. Net zoals je naar schansspringen keek vroeger en hoopte op n klapper. Maar een dode coureur was toen net zo erg als nu, alleen calculeerde je t in dat t kon gebeuren. Het is moeilijk om de huidige tijd naast die v toen te leggen. Het was toen alml eenvoudiger. Risico vh vak. Je kan en mag daar niet over oordelen omdat je niet meer door n 1978-bril kunt kijken.
T klopt wat Brabham BT50 zegt over die sfeer. Alsof je kon voelen dat ‘de dood’ er ook was. En dan maar hopen dattie zich koest hield. Maar die jaren 70 sfeer op circuits.. als ik daar echt heel diep aan denk totdat ik t kan voelen dan word ik heel emo. Ik weet niet precies wat t is wat dàt doet. Niet uit te leggen.

Ja het is lastigste omschrijven. Nu is het gewoon entertainment. Het is niet dat men destijds er op zat te wachten, maar dat er iets ergs kon gebeuren was je je wel van bewust.

Ja mooi, ken jouw verhaal en het is grappig dat dat moment voor mij ook redelijk bepalend is geweest en van ongeveer dezelfde leeftijd. Lauda!!! Held

Goed verwoord, en na een heftige crash het applaus van het publiek langs de baan wanneer een coureur met een duimpje omhoog uitstapte om aan te geven dat alles goed was.