Toyota wint derde Le Mans op rij, Ten Voorde grijpt net naast podium

Toyota heeft de 88ste editie van de 24 uur van Le Mans gewonnen. Het Japanse merk deed dit voor de derde maal op rij. Het werd geen verwachte dubbelslag voor het fabrieksteam. De andere bolide kreeg in de nacht technische mankementen en kon pas op het laatste moment nog de derde plek veroveren. Het team van Rebellion splitste de Toyota’s en pakte een sensationale tweede plaats.  Voor Racing Team Nederland is de wedstrijd geëindigd in mineur. Larry ten Voorde heeft net naast het podium gegrepen. Beitske Visser is geklasseerd als beste Nederlander. De andere coureurs uit ons land kenden veel tegenslag. Hieronder een uitgebreid verslag over de bekendste langeafstandsrace. 
 
Deze keer was de 24 uur van Le Mans anders dan normaal. Meestal vindt de roemruchte race plaats in hartje zomer, maar vanwege het coronavirus werd het evenement uitgesteld. Ook de lege tribunes en het ontbreken van festiviteiten en ander vermaak rondom de baan voelde surrealistisch aan. Voorgaande jaren stroomden honderdduizenden autosportliefhebbers richting het circuit. Die moesten nu de wedstrijd volgen via andere kanalen.  
 
De afgelopen jaren kon Toyota alleen van zichzelf verliezen. Zonder echte tegenstand werd er twee keer achter elkaar een overwinning geboekt met o.a. Fernando Alonso achter het stuur.

Tijdens deze editie ging het niet vanzelfsprekend voor de topfavoriet. Na een uur kreeg de Toyota met nummer #8 last van een leeglopende band. Sebastien Buemi moest de leiding afstaan aan de zusterwagen en viel tijdelijk terug naar plek vier. Het duurde niet lang voordat de orde vooraan was hersteld, want de Toyota’s liepen ongeveer vier seconden per ronde harder dan hun directe belagers.

Er leek voor het Japanse automerk nu geen vuiltje meer aan de lucht. Eenmaal toen de nacht zijn intrede deed, ging het mis. In de late uurtjes kreeg de leidende Toyota met nummer #7 technische problemen. Er kwam rook uit de zijkant van de bolide. Waarschijnlijk door een defect met de uitlaat. Een balende Kamui Kobiyashi reed de pits binnen. Pas na veertien minuten kon de Japanse coureur zijn weg vervolgen vanaf plaats vier met een flinke achterstand op de directe concurrentie.  
Niet veel later kwam er ook rook uit de rechterkant van de Toyota-machine met nummer #8. Dat zorgde wederom voor angstigste momenten bij de autofabrikant. Elke misstap kon fataal zijn met de Rebellions-wagens dichtbij. 
Met nog ongeveer vijf en een half uur te gaan, moest de Rebellion met #1 naar binnen om de neus te vervangen. Op dat moment had het Zwitserse team al vijf ronden achterstand op de nummer één. De andere Rebellion met nummer #3 nam de tweede plek over van hun zusterwagen.

Vier uur voor het einde kwamen beide Rebellion’s elkaar weer tegen. De afstand tussen de twee auto’s was rondenlang in één beeld te vangen. Niet veel later wist de nummer #1- wagen plek twee te heroveren.

Een uur voor het einde kreeg de boldie met nummer #3 problemen tijdens de pitstop. De autosloeg af. De LMP1 werd teruggeduwd in de garage. De Toyota op plaats vier rook zijn kans en pakte de laatste podiumplek op het allerlaatst. Uiteindelijk viel de #3 Rebellion uit met een technisch mankement.

Een halfuur voor het einde was er nog een harde crash van SO24-HAS by Graff team in een LMP2-wagen. Die knalde hard in de bandenstapel. Een Safety Car kwam op de baan. De verschillen tussen de teams die binnen één ronde reden van elkaar, werden tenietgedaan. Dit zorgde ervoor dat vele posities onverwacht verbeterd konden worden en het gaf enige chaos op het circuit.

De overwinning van Toyota kwam op het einde niet in gevaar. Sebastien Buemi, Kazuki Nakajima en Brenton Hartley mochten namens Toyota Gazoo Racing zich kronen als Le Mans-winnaars.

Het was de laatste keer dat de hybride wagens te zien waren. Volgend jaar komen hypercars ervoor in de plaats. Niet alleen vanwege de kosten, maar ook om meer spanning terug te brengen aan de kop van het veld.  
 
Racing Team Nederland startte als derde in de LMP2 en dat bood perspectief voor een goed eindresultaat. De auto werd bestuurd door Jumbo-topman Frits van Eerd, Nyck de Vries en Giedo van der Garde.

Na ongeveer dertig minuten was de droom op een goed klassement vervlogen. Het team kreeg snel te maken met technische problemen. De auto met Van der Garde in de cockpit moest terug naar de pits. Er waren problemen met de waterleiding, die de motor op de juiste temperatuur moest houden. De auto kon na de reparaties zijn weg vervolgen.

Nyck de Vries beleefde ‘s nachts een hachelijk moment bij het inhalen van een achterligger. De Formule-E-coureur crashte en belandde in de grindbak. De Vries kon daar uit komen en reed rustig naar de garage voor de nodige controles.  
Gedurende de wedstrijd leek er geen verbetering in te komen in de performance van de gele Oreca. Vele keren moest de LMP2-bolide naar binnen wegens motorproblemen. Qua klassement was er allang geen eer meer te behalen. Voor het Nederlandse team was opgeven echter geen optie. Uitrijden was nog het enige wat resteerde. Dat was niet waarvoor Racing Team Nederland naar Frankrijk was gekomen.  

Drie Nederlanders waren actief in de GTE Am klasse.  Urenlang was er een hevige strijd om de eerste plaats. Door pech van anderen schoof de kersverse Porsche Supercup kampioen, Larry ten Voorde, door naar de derde plek. Later in de wedstrijd viel zijn team Project Team 1 even terug naar plek vier. Aan het einde van de race reed zijn team lang op plek twee totdat de Safety Car op het einde roet in het eten gooide. Bij de herstart werd het Duitse team voorbij gestreefd en het podium verdween als sneeuw voor de zon. Het debuut had voor Ten Voorde een gouden randje kunnen krijgen na al een geweldig seizoen. 

Jeroen Bleekemolen deed voor de vijftiende keer mee. Vorig jaar werd zijn overwinning nog ontnomen door een diskwalificatie. In deze editie van Le Mans kwam de 38-jarige coureur met de zusterwagen van Project Team 1 niet in het stuk voor. Zijn team reed vooral rond in de middenmoot en kon deels profiteren van andermans pech.  

Max van Splunteren, rijder Porsche Supercup, reed voor het Duitse Proton Competition. Er waren bezorgde gezichten over de ophanging van zijn Porsche, maar dat bleek een storm in een glas water. Toch kwam de pechduivel langs. Een diffuser moest vervangen worden en dat zorgde voor ongeveer vier ronden achterstand op de leiders in hun klasse. In de ochtend kreeg het Duitse team ook nog een straf van dertig seconden voor het schenden van de pitregels. Voor Van Splunteren en zijn teamgenoten zat er niet meer in dan een twaalfde plek. 

Job van Uitert, rijdend voor United Autosports, beleefde een flinke domper. Met zijn team vocht de 21-jarige rijder continu om de toppositie in de LMP2-klasse In de donkere uurtjes lekte er olie uit de wagen, maar Van Uitert bleef vooralsnog doorrijden. De Nederlander moest wel om de zes ronden stoppen voor verse olie. Ondanks de meerdere stops bleef het jonge talent in het kielzog van de leider. Uiteindelijk nam zijn team geen risico en verving de olieleiding. In de pit werd veel tijd verloren. Hun topklassering viel daardoor in het water. Hun zusterteam won de race in de LMP2.  

Renger van der Zande, winnaar van de laatste 24- uurs race van Daytona, reed voor Dragonspeed USA. Zijn LMP2- auto kende problemen met sensoren die het benzineverbruik reguleert. De motor verbruikte meer benzine dan nodig. Ook verloor de motor vermogen. Het tempo ging flink naar beneden om benzine en tijd te besparen. Pas toen de zon opkwam, kon Van der Zande zijn normale tempo rijden. Een topklassering zat er niet meer in en het Amerikaanse team finishte buiten de top tien.  
 
Voor het eerst in de geschiedenis van deze afstandsrace was er ook een voltallige vrouwelijke rijdersbezetting. De Nederlandse Beitske Visser deelde het stoeltje met Tatiania Calderón en Sophia Floersch. Samen reden de dames voor Richard Mille Racing in de LMP2. Het Zwitserse team eindigde de race met een knappe negende plaats in hun klasse. Visser deed het boven verwachting in haar debuut vanwege haar beperkte voorbereiding.