Vreugdevolle omhelzing vader en zoon Perez maakte indruk op Charles Leclerc

Ja, die vader stal stiekem de show, haha!

Maar waarom?
Omdat het zijn thuisrace was?
Hij heeft immers al 15x op het podium gestaan waarvan zelfs 2x op het hoogste treetje.

@Evert Waarschijnlijk omdat hij blij was, en omdat hij zijn menselijke vrolijke kant aan het volk wilde laten zien. Hij gaat de politiek in, en dus pakt hij elke kans op "gratis" media aandacht.

Evert, door die enorme vreugde van het publiek en de entourage van Perez.
Normaal heb ik een hekel aan papa's die hysterisch door het beeld rennen maar in dit geval heb ik er met een brede glimlach naar gekeken.
Ook omdat heel RB mee feestte, vond het gewoon mooi om naar te kijken

@Evert, papa Perez heeft zich zijn leven lang al ingezet om het karten en racen in Mexico te promoten. Daar was en is hij heel fanatiek in. Als jouw zoon dan voor al dat uitbundige Mexicaanse publiek op het podium komt, dan moet dat voor hem een onbeschrijflijk fijn gevoel zijn. Hij was zó blij, ook voor Max en RBR, hij bleef iedereen maar knuffelen. Ik heb daar echt van genoten hoe oprecht blij die man was. Bovendien zijn Mexicanen veel gepassioneerder dan wij nuchtere, koele Nederlanders.

@Pietje Bell @MWHT Ik heb er stiekem ook van genoten. Wij Nederlanders vinden zoveel emotie al gauw overdreven of zelfs verdacht, maar het was gewoon oprecht.

Ik vind het sowieso prachtig als iemand een podium uitbundig viert. Wat dat betreft viel ik bij Azerbeidzjan met de neus in de boter: alledrie waren ze superblij.

Da's verfrissend als je gewend bent aan het koele triootje Max-Lewis-Bottas.

Heb Max zelden zo blij gezien.

pbs.twimg.com/medi(...)-nfV?format=jpg&;name=small

@Mwht.
De mooiste viering van een derde plaats was voor mijzelf Hongarije 1994...

Hehe, die van mij ook. die had gezegd: Ga eerst maar eens een titel winnen en dan praten we verder :p

Het is pas een poppenkast als het nep is. Die emoties waren echt en daarom mooi, m.i.... Als promotor van noordelijke koelheid, mag je zuiderlijke verbondenheid niet klef noemen, noch nep of een poppenkast.

Ik denk dat je de kop op de hamer slaat hier. Zoals @Numnum ook aangeeft hier boven, ik had een gevalletje van "doe maar normaal, dan doe je al koekwous genoeg"
Maar papa Checo dacht daar duidelijk anders over.

Als Max kampioen wordt staat Jos erbij met tranen in zijn ogen. 100% zeker. En 3 uur na de race is niemand nog nuchter

En 6 uur na de race komt de politie er bij?

We gaan hele mooie beelden zien als Jos Max en zijn auto opwacht als hij de titel eindelijk in de pocket heeft.

Ik denk dat Jos dan op de radio komt maar geen woord uit kan prengen van emotie.


Ik vind dat we te hard oordelen over de emoties van anderen trouwens. Die pa van Perez is erg extravert, maar wel oprecht blij.

Emotie is goed en natuurlijk zal Jos (heel) blij zijn. Een stuiterbal als Pa Pérez zie ik hem echter niet worden. Het zou wel gaaf zijn als Jos hem opwacht als hij uit de auto stapt wanneer het zover is (als het zover mag komen)

Nuchter en koeltjes... Noord- Europese mannen en emoties openlijk uiten gaan moeilijk samen. Het is een cultureel verschil dat o.a. door het klimaat mee bepaald wordt. Deze dagen kruipen we onder ons dekentje voor de buis of lezen in volledige afzondering een boek. Het is koud en donker... Het driekamerappartement van mijn zio's en zia's in Napels zijn krappe woningen naar onze maatstaf. Maar buiten dat appartement hebben ze ieder plein, elke straathoek en elke galerie als publieke ontmoetingsplaats. Ze hebben het weer dan ook mee...

Hoop dat Jos dan medisch gezien oké is en er voor de zekerheid een traumahelikopter klaar staat.

Als introverte man zal hij de meeste emoties binnenboord houden totdat de bom barst...

Ik kan het me ook heel goed inbeelden. Mijn vader overleed aan de vooravond van het seizoen 2016, twee maanden voordat Max overstapte naar Red Bull en als eerste Nederlander ooit een F1 race won. Ik had heel graag de successen van Max samen met m'n vader willen ervaren, maar dat zit er helaas niet in. En ja, dat geeft best wel een leeg gevoel, en maakt het pijnlijk om toe te moeten zien hoe andere vaders en zoons wel uitbundig met elkaar succes kunnen vieren.

+1

Mooie woorden van begrip, Rimmer. Er is niets mooiers als je emoties van zowel vreugde als verdriet met je ouders kan delen. Overigens als je kind dat doet is dit net zo mooi. Hoe verdrietig het soms ook kan zijn.

En het woord dat beschrijft wat ik voel als ik aan mijn pa denk, is 'gemis'. Het verdriet is een tijdje al verwerkt. Er is bij sommige momenten ervaar ik een pijnlijk gevoel.