Max Verstappen over ongeluk Senna: "Wil daar niet over nadenken"

Voor mij is Senna de grootste ooit. Heb dat moment toen mee gemaakt en ik weet niet hoe vaak terug gekeken en geluisterd met commentaar. Ik kan dat niet zien zonder emotie. Mijn zoon (20) zegt 'het is een drama, maar ze kenden de risico's, hoe erg ook maar het hoort erbij pap'

Wat vinden jullie? Oprechte vraag.

Senna is in het harnas gestorven en mede daarom zo legendarisch geworden

Ik snap nog steeds niet waarom er toendertijd geen bandenstapels voor die betonnen muur werden geplaatst.
Onbegrijpelijk zelfs in 1994.

Campari, dat gebeurt nu nog. Kvyat op Silverstone. Daar staan voortaan ook bandenstapels.

Het was toen eigenlijk al niet meer normaal dat coureurs kwamen te overlijden. Gruwelijk weekeinde. Sommige overlijdens van idolen blijf je je hele leven voelen. Aaliyah bewonderde ik heel erg,

ik was die wedstrijd toen aan het kijken op eurosport.
Weet nog dat mijn vader thuiskwam en ik zei; senna is dood

De verbijstering op zijn gezicht staat mij nog bij

@Nino Farina: Voor mij ook. ik zat ook op de bank en keek met grote schrik wat er zich daar afspeelde. Écht een horror weekend met Barrichello's crash, de dood van Ratzenberger, de startcrash met brokstukken de tribune in en als onmeetbaar dieptepunt het moment van de crash van Senna.

Ben het niet met je zoon eens. Die auto's van 94 en de circuits waren al veel veiliger geworden en sinds Villeneuve was er geen coureur meer tijdens een raceweekend overleden (12 jaar). Natuurlijk is autosport nooit veilig, maar Senna had wel héél erg veel pech. De impact van die crash was het probleem niet, maar die ophanging die afbrak en door de helm ging. Ik heb de hele uitzending, van kop tot staart, maar ik kan het niet meer zien.

Toen Senna 50 werd, werd de docu eenmalig in Pathé Arena vertoond met voorwoord door van der Garde en René Hoogterp, ik werd er weer verdrietig van, maar vond het wel een geslaagde avond. Mijn vader (inmiddels overleden) kon ook eindelijk eens zien waarom ik zo'n fan van de coureur (en mens) was.

@M@ximum overdrive: Senna was bij leven al een legende. Ik begrijp wel waarom je dit zegt trouwens. Toch word ik wel blij als ik autosport fans op tv zie met Senna petjes, shirts, vlaggen, weet ik veel. Heb ooit eens een vrachtwagen in België zien rijden, van voor tot achter gespoten met een Senna verering "Obrigado Ayrton!"

@Nino het was restant uit een tijd dat men oprecht vond dat coureurs zelf het risico maar namen om een race te winnen, en voor de gevolgen opdraaiden. Er waren sinds de jaren 70 wel wat dingen veranderd, maar pas sinds de dood van Senna, zo'n grote naam in de sport, ging men echt serieus nadenken.
Ik mijzelf had het misselijkmakende gevoel bij de dood van Ronnie Peterson. Ook een blunder in veiligheid waarbij een coureur zijn leven verloor.
Elke generatie zal zoiets opnieuw beleven. Laten we hopen dat dit niet opnieuw gebeurt.

@Nino:
Voor staat dat ongeluk en ook de vreselijke beelden erna en het gevoel erbij in mijn geheugen gegrift. Net zoiets als de aanslag op het wtc.
Tsja men kende de risico’s, das wel zo, maar er vielen al een poos geen doden meer of heel zwaargewonde rijders. Toen was de veiligheid al wel een heel stuk beter dan 10 jaar ervoor. Het was een heel raar weekend.

Wat ik eigenlijk ongelofelijk vond is dat er in die tijd niet veel meer ernstige gewonden waren. Ja, je had Barrichello datzelfde weekend, Montermini die zijn been brak in Barcelona, Wendlibger in Monaco en uiteraard het verschrikkelijke obgeluk van Ratzenberger op de zaterdag. Maar dan nog: die lage cockpitranden waren zo ontzettend gevaarlijk. Op zich prima te begrijpen dat de Formule 1 door dat weekend werd wakkergeschud en allerlei groteske maatregelen nam. (Met als ergste natuurlijk die bizarre chicanes die ze voor elke snelle bocht aanlegden.) Feit was gewoon dat de F1 toen heel kwetsbaar was en dat ze daar op deze manier op gewezen moesten worden. Bizar eigenlijk, voor een wereld die zoveel liquide middelen had.

@Erik, die chicanes inderdaad.
De gehele F1 is vanaf tien veranderd. Zelfs complete circuits werden hierdoor veranderd.
Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds erg jammer dat Hockenheim zijn karakter is verloren door de nieuwe layout.

Ik kijk bewust F1 sinds de jaren 70. Toen wist je dat er elk race weekend een dode kon vallen. Lauda overleefde het in 76. Hij werd een held. Tom Pryce werd onthoofd in Zuid Africa in 77, Peterson verbrandde in 78 op Monza. Het aantal doden en ongelukken bleef schokkend en hartverscheurend, ieder jaar weer, het wende niet, maar het leek af te nemen in vergelijking met eind jaren 60 en begin jaren 70. 82 was ook een rampjaar met Villeneuve en Pironi (die toen overleefde) en Paletti (debutant). Te vergelijken met 94. Twee seizoenen dat de wagens ontembare beesten waren. Toen verving Jos overigens Lehto vanwege een ongeluk. Daar tussendoor nog de schok van Elio de Angelis (86)! Net als Depailler in 80 tijdens een test. Ironisch genoeg overleden er ook veel F1 piloten buiten F1 tijdens tests (Ascari, Alboreto), andere race klassen (Clark, F2), vliegtuig crashes (Graham Hill), boot crashes (Pironi) of een auto ongeluk (Nino Farina!) en natuurlijk het ski ongeluk van Schumacher. De intensiteit was enorm. Het ging letterlijk om leven en dood! Echte gladiatoren die hun leven waagden. Daarom was er ook onderlinge solidariteit en heel veel respect van het publiek. De F1 was toegankelijk en gemoedelijk. De dood lag op de loer, maar dat werd buitengesloten, een abstractie. Het werd bijna ontkend, het geloof dat het jou niet zou overkomen. En dat is nu onvoorstelbaar, hoewel we Jules Bianchi, de zoon van Surtees, Hubert en Indy car nog gehad hebben. Toch is de dood van Senna ook voor mij de meest schokkende gebeurtenis. Senna was al een legende en de beste nog rijdende coureur. Hij zag het gevaar, wilde stoppen, maar ging toch door. Hij stond onder druk en reed zijn dood tegemoet. Verbijsterend moment, wat lang duurde. Je zat gewoon live naar de dood van een van de grootse F1 coureurs aller tijden te kijken. Ik keek alleen en belde een vriend. Ik had hem live aan het werk gezien op Zandvoort. Het was een totale en schokkende ramp. Het verdoofde je. Alles leek tot stilstand te komen ook al ging de race door en stond Schumacher op het podium. Gedachten dat ze er zelf voor kozen kwam niet in je op. Net als Max zegt, je dacht er niet aan en dat gold ook voor het publiek. Op de een of andere manier sloot je de realiteit buiten. Ik had dat ook als ik in een snelle auto of op de motor reed. Je kent het risico en zelfs mensen om je heen die verongelukt zijn, maar iedere keer laat je je meeslepen door het ongelofelijke gevoel die de snelheid je geeft. Een roes, je komt los van de omgeving, één met je machine. De adrenaline erna en het besef en de bewondering voor die race gekken. Stirling Moss heeft gezegd dat hij de F1 niet meer interessant vind sinds de dood niet meer meerijd. De dood was onlosmakelijk verbonden met F1. Dat gaf de F1 voor hem de intensiteit die hij miste. En eerlijk gezegd doet de F1 mij ook minder sindsdien. Nu is er geen opoffering meer, ook niet voor elkaar. Geen lotsverbondenheid. Het is tegenstrijdig, want je wil niet dat ze verongelukken en al helemaal niet dat ze sterven in het harnas. Het was absurd. Je kijkt nu nog steeds om het racen, maar die intensiteit en opofferingsgezindheid, de krankzinnige gekte, de spanning is weg. FE en simracen kan ik niet aanzien en ik krijg ook steeds meer moeite met de F1 zoals het nu gaat. Zelfs geen spanning om de overwinning, geen glorieuze epische gevechten. Klinisch uitgevoerde overwinningen door het beste team wat elk risico smoort.

@winti: vroeger hing er al een onheilspellende sfeer als je het circuit op stapte, als bezoeker al. De achterkant van Zandvoort had iets sinisters bijna.
Ik vind zo goed als alle vormen van racen nog steeds leuk vanwege het spelletje, maar het heftige is er door allerlei redenen toch wel een beetje vanaf

Ronnie Petterson wordt trouwens een aantal keer aangehaald, maar die is echt door medisch falen in het ziekenhuis overleden. Zn verwondingen had ie best kunnen overleven, was lang niet zo slecht eraan toe als Lauda bijvoorbeeld, maar als ik het me goed herrinner is een botinfectie aan een beenbreuk m noodlottig geworden.iig niet de gevolgen van de brand. Hij was niet erg verbrand namelijk. Blijft uiteraard vreselijk, vind t eigenlijk nog erger want het was niet nodig geweest.

Half de wereld herdenkt momenteel sterker dan ooit iets (iemand ) van paar duizend jaar geleden... Senna was voor vele een half god , dus 26 jaar ....valt nog mee dan ;)