Norris open over zijn mentale problemen

Lando heeft geen idee wat ik allemaal meemaak als toeschouwer op de bank. Elk raceweekend moet ik dealen met de onzekerheid van de uitkomst van de race. Hoge pieken, diepe dalen, het hoort er allemaal bij in het leven van een F1 fan. Ik heb het er met de psycholoog over gehad, maar hij legde uit dat op het hoge niveau van fan zijn, waar ik al jaren mijn vorm probeer vast te houden, dit onderdeel van het spel is.
Ik heb mijn balans gevonden in het combineren van topniveau kantklossen en de F1, waardoor ik weer dichter bij mijzelf ben gekomen. Ik voel me de laatste tijd hierdoor #blessed en mijn vrouw ziet 'm ook weer vaker #stillrising.
Dus...

Lando laat hier gewoon precies zien waarom we opstapklassen zijn.
“Vroeger” kreeg een coureur gewoon tot zijn 22e-24e de kans om te rijpen en ervaring op te doen. Dat viel niet toevallig samen met de leeftijd waarop de hersenen zijn volgroeid en volwassenheid zijn vorm krijgt.
Tegenwoordig moeten jongeren al veel eerder op dat niveau opereren anders zijn ze zogenaamd geen supertalent.
Dat is niet realistisch.

Los van dit alles; Vroeger hadden mensen ook een burn-out of depressie. Maar er was simpelweg geen ruimte en geen oog voor. Dus was je maar gewoon ongelukkig en hield je dat voor je.
Als ik om mij heen kijk zie ik vrijwel alleen maar volwassenen die eigenlijk diep ongelukkig zijn op alle fronten in hun leven. Is dat dan beter? Is dat vooruitgang?
Ik ben blij dat er oog is voor jongeren en dat de nieuwe generaties veel gevoeliger en zelfbewuster zijn.
Dat komt weliswaar met (nieuwe) problemen en vraagt als zodanig andere oplossingen en maatwerk maar stellen dat de huidige generaties slapper zijn of minder hard is een tekortkoming van jezelf. Het is “oud denken” en niet meer van deze tijd. Dat geeft helemaal niet maar als je daar niet op veroordeeld wil worden doe dat dan ook niet tov de jongere generaties. Wees niet je ouders en maak niet dezelfde ouderwetse denk fouten.

Mind, is een liefdadigheidsinstelling voor mentale gezondheid.
Als. het bij Lando werkt, waarom niet voor Lewis.

Er is maar één ding dat daartegen goed werkt en das 'n flinke lel tegen je achterhoofd, althans, bij mij werkte het prima...

Nadeel van zo'n lel is dat je er niet vrolijker op wordt.

@Ouw,
Die 'lel' werkte als een spoortrein, niks mis mee,
het enige nadeel is dat er een paar draadjes verschoven zijn en je aan die lel je hardnekkige porno verslaving hebt overgehouden

Verdomme Pete, jarenlang mezelf afgevraagd waar die verslaving vandaan kwam, nu is me alles duidelijk.

Dank je voor deze wake up call.

Ouw, nog een lel en je bent van die verslaving af. Je kunt het.

Dan zal die lel toch op mijn plasser gegeven moeten worden Snork, anders vrees ik het ergste...

Waarschijnlijk hadden sommigen wel last van mentale problemen maar vonden ze het niet nodig om ermee te koop te lopen. Je kwetsbaar opstellen levert vaak meer problemen op dan voordelen.

Precies wat je zegt, de gepamperde generatie van nu kan geen kritiek incasseren, ipv kritiek oppakken als iets motiverends, kijken in een spiegel waar je mogelijk zelf kunt verbeteren, roepen mensen al veel liever "ja maar ...."
echt een probleem van nu. Daarnaast maakte vroeger geen hond zich druk of de ander 'mentale probleempjes' had.
De wereld was wat harder en er werd over het algemeen minder gezeurd.
Dat is althans beetje mijn beleving

Ik denk dat een aantal factoren een rol kunnen spelen. Zo is daar de social media; deze kan een mega effect sorteren op een (jonge) bekendheid. Daarnaast zijn de huidige F1 coureurs vele malen jonger dan vroeger (met dus ook minder levenservaring cq. minder ontwikkelt brein om te kunnen dealen met druk, prestaties, etc.). Tot slot is de F1 veel commerciëler dan vroeger, waarbij de 'stuurtijd' van een F1 coureur slechts een beperkt onderdeel meer ontmaakt van de totale job. Erg veel tijd wordt besteed aan commercie, interviews, etc.
Samengevat: ik denk een combi van nog niet altijd uitontwikkelde jeugd en de mega macht van de social media. Bovendien wordt de totale maatschappij veel 'softer', dus de opbouw van natuurlijke weerstanden op allerlei gebied wordt ook minder.

softer wordende maatschappij, spijker op de kop.
Pete had vroeger eens thuis moeten komen met de boodschap; "Pap, ik heb een burn out...."
:-P

Goed verwoord @f(1)orum.

Ik ben van het type karakter "niet lullen maar poetsen"
Als ik dan een 22 jarige hoor dat hij/zij/het een burnout heeft, dan krijg ik spontaan eczeem. Dit ondanks dat ik weet dat mentale gezondheid soms zelfs belangrijker is dan fysieke gezondheid.
Ik kan er gewoon niks mee. Dat softe Woke gebeuren idem dito, iets wat ik inherent zie aan de zachte eitjes. De maatschappij veranderd, dat besef ik me terdege. Maar ik kan niet mee veranderen. Dit omdat het hele Woke gebeuren gewoon tegen mijn eigen principes en persoonlijkheid in druist. En het probleem is daarmee dat weinig mensen begrip tonen voor mijn visie/standpunten/ideeën/etc, omdat je maar geacht wordt mee te veranderen. Veelal is dat hier ook het geval. Als je niet meeloopt in de carnavalsparade van politieke correctheid en opgelegde respect, dan kun je de alom bekende tirades en verwensingen ontvangen.

Soms verlang ik terug naar de tijd waarin je gewoon iemand de grond kon in boren om vervolgens een biertje ermee te drinken en later op de avond samen al karaokende ondersteboven in de versieringen van de karaokebar hing.

Ach, vroegah.

@beri Ook vroeger bestonden de problemen denk ik. Het verschil is dat er nu genuanceerde en ongenuanceerde naampjes voor de problemen bestaan

Tsja, wat moeten we met deze bullshit? Kom op zeg, kennelijk niet goed voorbereid de Formule 1 in gestapt. Dat rare 6 octaven hoger lachje van 'm vond ik altijd al wat raar, maar dit zit er dus achter; een op het oog relaxte maar heel onzekere jongen met een onvoorstelbare kut job. Generatiegenoot Verstappen lijkt hier geen last van te hebben. Ik heb sowieso helemaal niets met dat Metro man gedoe waarbij elke slappe dweil zo nodig z'n kwetsbare kant moet laten zien. Last van druk op Social Media? Simpele oplossing, kap er mee, doe net als Seb, die heeft er een buro op zitten en heeft nergens last van.
50 jaar geleden hadden we geen social media en reed Jim Clark ongeveer 65 races per jaar; F1, Brits F2, British Touringcars, Frans F2 en in Australië de Tasman Cup. En hij werd in 1965 kampioen Formule 1, moest als rookie kwalificeren voor de Indy 500, die hij ook won, kampioen Frans F2, kampioen in hetzelfde jaar in Brits F2, kampioen Tasman series. En dat allemaal in 1 jaar, zonder social media en Jimmy had nergens last van.
Moraal van het verhaal; die storing op Whatsapp, Feestboek en Instagram had van mij de rest van 2021 wel mogen duren.

Je kunt het ook omdraaien Beri. Tegenwoordig staat men meer open voor de problemen van een ander. De vorige generaties hebben vooral geleerd om zaken op te kroppen want anders was je een watje.

@Beri: Ik herken wat je zegt. Ik herinner me nog goed dat mijn opa, 2 wereldoorlogen meegemaakt, armoede en wederopbouw van Nederland de generatie van mijn vader maar watjes vond. Vervolgens vond mijn vader, 1 wereldoorlog meegemaakt, armoede en wederopbouw van Nederland, onze generatie maar watjes. En als ik, geen oorlog meegemaakt en Nederland was al aardig opgebouwd, nu kijk naar generatie van mijn kind, vind ik die soms ook maar vaak watjes. Dus, wat mij betreft is het ook wel een typisch generatie 'dingetje'. Daarnaast kunnen we ook niet ontkennen dat wij nu hier in het westen in een unieke periode leven: 75 jaar geen oorlog en daarnaast ongekende weelde en rijkdom in vergelijking met ver vroeger. Dat alles heeft zijn weerslag op de ontwikkeling van een mens/generatie (verhouding nature/nurture). Daarnaast blijf ik de onvoorstelbare invloed en impact wat social media heeft op de gesteldheid/gedrag van een kind/jongere behoorlijk gruwelijk vinden. Kon je in mijn tijd nog vluchten door je even terug te trekken of een potje voetbal op straat, tegenwoordig is er geen ontkomen meer aan. Want flikker je je mobieltje eruit, dan tel je niet meer mee in de groep waartoe je je graag wil behoren, dus da's dan ook geen optie...
Dus, als ik eerlijk ben, dan ben ik maar wat blij dat mijn kind al lang en breed de deur uit is, want ik moet er niet aan denken om een huidig generatie kind op te voeden ;-)

Ik werk in mijn vrije tijd al jaren met jongeren. De idee dat vroeger de jongeren 'harder' waren en nu 'zachter' is echt niet waar. Jongeren van nu zijn veel zichtbaarder (minder beschermd) en moeten sneller en meer keuzes maken. Je wordt veel vroeger volwassen als een paar generaties geleden. Jongeren nemen meer verantwoordelijkheid en ook nog op jongere leeftijd.

On topic 'mentale problemen' kan je als label plakken op Norris. Maar dit echt jong talent moet presteren bij het grote McLaren en de hele wereld heeft een mening over ieder detail van je leven in en buiten de auto. Is dat zwaar? Ja.

@Nino Farina: Ik kan me zeker goed vinden in een deel van je post. V.w.b. het volgende:
"Je wordt veel vroeger volwassen als een paar generaties geleden. Jongeren nemen meer verantwoordelijkheid en ook nog op jongere leeftijd."

heb ik toch wat twijfels. Zo moest mijn moeder vanaf haar 4e (....) werken bij de buren om geld voor het gezin te verdienen. Idem dito voor mijn vader vanaf zijn 6e (...). En al op zeer jonge leeftijd torsten zij deze verantwoordelijkheid met zich mee. Dit onderhouden van het gezin ging tot ver in hun twintiger jaren door. En zij waren zeker geen uitzonderingen. In die jaren was er simpelweg geen keuze. Er was schaarste; geen geld; geen tijd voor langdurige ontspanning. De enige vaste tijd van 'ontspanning' die zij ervaarden was op zondag, wanneer ze twee keer per week naar de kerk moesten (...). Je had domweg geen tijd om een overgang van kind naar volwassene te ervaren, want alles en iedereen stond op standje: overleven. Al op zeer jonge leeftijd werd je al tot volwassene 'gebombardeerd'. Of dit een gezonde manier van volwassen worden is natuurlijk een heel andere discussie, maar dat de jeugd vroeger minder snel volwassen werd en minder hun verantwoordelijkheden namen, ligt wat mij betreft toch wel iets genuanceerder.

Zie mijn reactie hierboven.

@Zucht, en het behandelen is een verdienmodel geworden. Dat resulteert regelmatig in hulporganisaties die over elkaar heen buitelen om aan de client te verdienen terwijl diezelfde client niet altijd adequaat geholpen wordt. Uiteindelijk kunnen hulporganisaties alleen handvatten aanbieden maar moet de client zijn eigen probleem toch zelf aanpakken.

@f(1)orum dank voor je reactie! De generatie van overleven herken ik ook. Daar heb je helemaal gelijk in. Er wás vaak geen keuze en moest je meteen poetsen. Je leven was hard maar overzichtelijk en had minder mogelijkheden. Jongeren nu moeten op veel meer borden schaken en ook steeds jonger. Tegelijkertijd willen ze veel bewuster keuzes maken dan eerdere generaties en dat moet ook al vroeger in hun leven. Vaak al voordat ze volwassen.zijn. Neem daarbij de informatiebom die iedere dag beschikbaar is met de zin en onzin. Wellicht is de conclusie beter dat iedere generatie genoeg te verhapstukken heeft / had. Maar dat jongeren nu minder weerbaar zijn dan vroeger daar zie ik geen aanleiding voor.

@Nino Farina: Mooie en goede reactie, weer! Ook nu ben ik het grotendeels met je eens. Zeker ook v.w.b. de 'informatiebom'; volgens mij heb ik ergens gelezen dat de hoeveel informatie die wij nu gemiddeld op een dag te verwerken krijgen, gelijk staat met die van een heel jaar, honderd jaar geleden (...). Of iets van die strekking ;-)
Ik denk echter m.b.t.:

"Maar dat jongeren nu minder weerbaar zijn dan vroeger daar zie ik geen aanleiding voor."

wij niet helemaal op een lijn zullen komen te zitten. Ik denk nl. dat dit wel degelijk het geval is. Wat overigens geen verwijt aan de jongeren is, want naast de door mij eerder opgesomde factoren in mijn eerste post, zijn die jongeren ook simpelweg overgeleverd aan de 'opvoedingsmode' en maatschappelijke (ethische) trends van deze tijd. Vroeger was de wereld 'hard, maar simpel', nu is het eerder andersom, heb ik soms het idee.
Waarschijnlijk is deze mening mede gebaseerd op de talloze gesprekken die ik vroeger als HRM-er/Vertrouwenspersoon gevoerd heb met mensen (sollicitatie, functionering, beoordeling, promotie, ontslag, etc.). Met name op gebieden zelfredzaamheid, verantwoordelijkheidsbesef en weerbaarheid zag ik ,soms behoorlijk grote, verschillen tussen de diverse generaties.

@Pete Als je vroegah zei dat je een burn out had, kreeg je een uitbrander van hier tot gunther.

@beri, ach, in de jaren 70/80 of zelfs de jaren 90, heb iuk nog nooit van ADHD gehoord. Vroeger werd er gezegd "hij is een beetje druk" of snel afgeleid in klas. En bovenop, brunout heette toen wellicht gewoon overspannen zijn.

Er zijn ineens zoveel woorden of benamingen bij gekomen.
Plusjes mensen :)

Vroeger waren die issues er ook echt wel, maar was er nog minder aandacht voor. Daarnaast is het een combinatie, rondom sommige zaken mogen jongeren echt wat harder leren dat de wereld niet altijd om jouw draait en je niet altijd kan winnen. Dat maakt je beter voorbereid om om te gaan met teleurstellingen (cursus is trouwens weer gecanceld), echter gewoon beter leren praten daarover en druk van Sociale Media heeft het landschap echt wel anders gemaakt dat het niet alleen maar af te doen is met de jeugd van tegenwoordig is te soft.

Maar zeker v.w.b. celebrities, wat ook Lando toch is, hebben we al jaren voorbeelden van mensen die jong veel aandacht hebben gekregen. Daar mentale problemen mee hebben....Drew Barrymore is inmiddels weer redelijk on track maar die is ook goed uit de bocht gegaan, Britney Spears? Amanda Bynes? etc etc. Dus jong veel druk/aandacht en soms juist dat die ineens weer weg is, kan echt wel extra mentale problemen veroorzaken.

Het verhaal hierboven is natuurlijk niet waar, heb ik verzonnen.

“Leuk grapje” @Ouwe, ga er maar vanuit dat, als in je jonge jeugd je zo iets gebeurt, dit enorme impact kan hebben op de rest van je leven. En er zijn teveel mensen die dit soort zaken wel meegemaakt hebben.

@ouw, had jij dan geen 'meester' dat geen mep op je vingers gaf als je even omkeek? Man, ik zie die kerel nog voor me en een ander moest je uitkijken als hij zijn bril afdeed.

Als die ladder in je panty lang genoeg is, kan je ook gewoon omlaag klauteren natuurlijk.